Maandagavond 15 juni 2026 vond in de Oude Kerk van Katwijk de jaarlijkse Herdenking Omgekomen Zeelieden plaats. De kerk was gevuld met nabestaanden, inwoners en andere belangstellenden die samenkwamen om de omgekomen zeelieden te gedenken.
Bij de opening klonken de indrukwekkende woorden:
“Visserij én oorlog namen vaders, zonen en echtgenoten weg. Sommigen vonden hun graf op zee, anderen keerden pas terug toen Nederland al lang bevrijd was. Maar geen mens verdwijnt uit Gods herinnering.”
Deze woorden vormden de toon van een waardige en betekenisvolle herdenkingsbijeenkomst waarin herinnering, verbondenheid en troost centraal stonden.
De aanwezigen genoten van prachtige en troostrijke muziek, uitgevoerd door de Bovenstemgroep Katwijk, kinderkoor Juda, Harmonie Katwijk en organist Rein van Duijn. Hun muzikale bijdragen gaven extra diepgang aan de herdenking en zorgden voor momenten van bezinning en ontroering.
Tijdens de bijeenkomst spraken burgemeester Nathanaël Middelkoop, Marieke van Maanen en Ton Hetebrij woorden van troost, hoop en verbinding. In hun bijdragen werd stilgestaan bij het verdriet van verlies, maar ook bij de kracht van herinnering en de betekenis van samen herdenken.
De herdenking is bedoeld om stil te staan bij wat niet vergeten mag worden. Om de namen te noemen van hen die niet terugkeerden. Om eer te bewijzen aan hun moed, hun geduld, hun liefde en aan het geloof en de veerkracht van degenen die achterbleven.
In een sfeer van respect en verbondenheid werd opnieuw duidelijk hoe belangrijk het is om de herinnering aan de omgekomen zeelieden levend te houden, zodat hun verhalen ook voor toekomstige generaties bewaard blijven.
Niet alleen woorden en muziek maakten indruk: zowel in de kerk als later bij het monument waren het vooral de menselijke ontmoetingen die raakten. Het was bijzonder om de verhalen te horen, de gezichten te zien en de stille momenten van verbondenheid mee te maken.
Een klein handgebaar naar iemand die het moeilijk had. Een arm om een schouder. Een bemoedigende blik. Maar ook mensen die stil en gebogen zaten te luisteren, alleen met hun gedachten en herinneringen. Juist die momenten maakten zichtbaar hoe verlies generaties lang voelbaar blijft en hoe belangrijk het is om samen te gedenken.
Het waren aangrijpende beelden die de betekenis van deze herdenking benadrukten: niet alleen het herinneren van hen die niet terugkeerden, maar ook het omzien naar elkaar, het delen van verdriet en het vinden van troost in verbondenheid..
